هیئت امیرالمومنین علیه السلام
مناظره با اهل سنت

کلام ابن الحدید در مورد قاتل فاطمه بنت محمد

ابن ابی الحدید شافعی از استادش جعفر النقیب چنین نقل می کند:

هنگامی که در فتح مکه رسول خدا به کشتن هبار بن اسود اجازه داده بود؛ به سبب آن که وی؛ زینب (( دختر خوانده رسول الله)) را ترسانید. به صورتی که زینب فرزندی را که در شکم خود داشت. سقط کرد؛ پس روشن است که اگر آن حضرت زنده بود. حتما مباح می کرد خون کسی را که فاطمه را ترساند تا آن جا که فرزندی را که در بطنش داشت سقط نمود.

 

النقیب أبى جعفر رحمه الله ، فقال إذا کان رسول الله صلى الله علیه وآله أباح دم هبار بن الأسود لأنه روع زینب فألقت ذا بطنها ، فظهر الحال إنه لو کان حیا لأباح دم من روع فاطمة حتى ألقت ذا بطنها . فقلت أروى عنک ما یقوله قوم إن فاطمة روعت فألقت المحسن

 شرح نهج البلاغة – ابن أبی الحدید – ج ۱۴ – ص ۱۹۳

حال یک سوال؟

قاتل فاطمه بنت محمد چه کسی بود؟

من تنها به متن روایات اهل سنت کفایت می کنم.

سیر أعلام النبلاء – الذهبی – ج ۱۵ – ص ۵۷۸ (مؤسسة الرسالة)

 أن عمر رفس فاطمة حتى أسقطت محسنا .

میزان الاعتدال – الذهبی – ج ۱ – ص ۱۳۹ (دار المعرفة)

جواهر المطالب فی مناقب الإمام علی (ع) – ابن الدمشقی – ج ۲ – پاورقى ص ۱۲۱ (|مجمع إحیاء الثقافة الإسلامیة)

الوافی بالوفیات – الصفدی – ج ۶ – ص ۱۵ (دار إحیاء التراث العربی)

پشیمانی ابوبکر از حمله به خانه فاطمه

انی لا آسی على شَیْءٍ الا على ثَلاثٍ فَعَلْتُهُنَّ وَدِدْتُ أَنِّی لم أَفْعَلْهُنّ … فَوَدِدْتُ أَنِّی لم أَکُنْ کَشَفْتُ بَیْتَ فَاطِمَةَ وَتَرَکْتُهُ وَأَنْ أَغْلِقَ عَلَیَّ الْحَرْبَ

ترجمه: من از چیزی پشیمان نیستم مگر سه چیز که آنرا انجام دادم که کاش انجام نمیدادم. ای کاش هیچگاه بیت فاطمه را کشف نمیکردم

شرح نهج البلاغة – ابن أبی الحدید – ج ۲۰ – ص ۲۴- مؤسسة إسماعیلیان

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۳۰ – ص ۴۲۰- دار الفکر

میزان الاعتدال – الذهبی – ج ۳ – ص ۱۰۹- دار المعرفة

لسان المیزان – ابن حجر – ج ۴ – ص ۱۸۹- مؤسسة الأعلمی للمطبوعات

تاریخ الطبری – الطبری – ج ۲ – ص ۶۱۹- مؤسسة الأعلمی للمطبوعات

جوینی و فرائد السمطین

ابراهیم بن محمد بن الموید معروف به جوینی از مشایخ ذهبی است. ذهبی در حق استادش جوینی چنین می گوید: امام، محدث یگانه، فخرالاسلام، صدرالدین.

جوینی در کتاب (فرائد السمطین) به طور مستند از ابن عباس نقل می کند که او گفته است: روزی پیامبر اکرم نشسته بودند. حسین بن علی بر او وارد شد، دیدگان پیامبر تا به حسن افتاد اشک آلود شد.

سپس حسین بن علی وارد شد و حضرت دوباره گریستند. در پی آن دو، فاطمه و علی بر پیامبر وارد شدند. اشک پیامبر با دیدن آن دو نیز جاری شد. وقتی از پیامبر علت گریه بر فاطمه را پرسیدند، فرمودند:

( انی لما رایتها ذکرت ما یصنع بها بعدی کأنی بها و قد دخل الدل بیتها و انتهکت حرمتها و غصب حقها و منعت ارثها و کسر جنبها و اسقطت جنینها، و هی تنادی یا محمداه فلا تجاب و تستغیث فلا تستغاث)

*فرائد السمطین ج۲ ص۳۵- موسسه المحمودی بیروت*

اهل سنت نظر شما چیه؟؟؟؟؟؟؟





نوع مطلب :
برچسب ها : شیعه، سنی، اهل سنت، بدعتی، فاطمه، حضرت فاطمه، فاطمه الزهرا،
لینک های مرتبط :
دارالمجانین بروزترین پایگاه دانلود مداحی
دوشنبه 14 فروردین 1391 :: نویسنده : مجنون علی

بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم
یا علی مدد

فتاوای زشت و شنیع مخالفین


پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله فرمودند:

إِنِّی تَارِكٌ فِیكُمْ ثَقَلَیْنِ (كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی) مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِی أَحَدُهُمَا

همانا من ترک می کنم شما را در حالیکه دو چیز گرانقیمت در نزد شما باقی می گذارم. قرآن و عترت. تا زمانیکه به آن دو تمسک جسته اید هرگز بعد از من گمراه نمی شوید.

این حدیث شریف به صورت متواتر در کتب شیعه وسنی وارد شده است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله در این حدیث شرط استقامت در راه حق و عدم گمراهی را تمسک به قران و عترت می دانند. ولی متاسفانه کسانی که در طول تاریخ خود را "اهل سنت" و پیروان سنت نبوی خوانده اند به قران و عترت تمسک نجستند. و همین مساله موجب شده است که در لجن زار گمراهی و ضلالت غوطه ور شوند. فتاوای عجیب و غریب و مضحک ایشان دلیل و گواه روشن و واضحی بر ضلالت ایشان می باشد که ما بخشی از آنها را در اینجا بیان می کنیم:

مرد بزرگسال با خوردن شیر مَحرَم مى شود !!

اهل سنت طبق روایت مضحک و دروغی که در کتب خود راجع به شیر دادن مرد بزرگسال نقل کرده اند فتاوای عجیب و غریبی داده اند. روایت جعلی که نقل کرده اند میگوید:

پس از نزول آیه چهارم و پنجم سوره أحزاب كه در آن خداوند پسر خوانده را همانند فرزند واقعى ندانسته و فرمان مى دهد كه آنان را فرزندان پدران خودشان بدانید و باید حریم شرعى را رعایت كنید، مسلم و أبو داود ونسائى و ابن ماجه ودارمى وبیهقى ومالك وأحمد و طبرانى ودیگران از عائشه نقل كرده اند كه گفت: زنى بنام سهله دختر سهل خدمت پیامبر صلی الله علیه و اله آمد وگفت: اى رسول خدا صلی الله علیه و اله سالم فرزند خوانده أبو حذیفه است كه در خانه ما است، و من با سر برهنه و بدون پوشش در برابرش ظاهر مى شوم، احساس مى كنم ابو حذیفه اینگونه دوست ندارد و ناراحت مى شود، چكار كنم؟

رسول خدا صلی الله علیه و اله فرمود: ازپستانت به او شیر بده تا مشكل حل شود، عرض كرد: او مردى بزرگ وداراى ریش ومحاسن است چگونه او را شیر دهم؟ پیامبر لبخندى زد وفرمود: مى دانم او خرد سال نیست بلكه مردى بزرگ و داراى ریش و محاسن است، او را شیر بده با تو محرم شود و آنچه در ذهن أبو حذیفه است پاك مى شود. سهله از خدمت پیامبر رفت و باز هم خدمت آن حضرت آمد وگفت: او را شیر دادم و خیال أبو خذیفه را راحت كردم. (1)

ابن حزم و داود ظاهرى تحت عنوان «مذهب عائشه» مى گویند: اگر مردى بزرگسال از پستان زنى شیر بنوشد حكم طفلى را خواهد داشت كه از پستانش شیر نوشیده است. (2)

شافعى نیز این حدیث را پذیرفته است زیرا وى پس از نقل آن و طرح سؤالاتى پیرامون آن مى گوید: بنا بر نقل أمّ السلمه این فرمایش رسول خدا صلی الله علیه و اله مخصوص همان یك نفر یعنى سالم مولى أبو حذیفه خواهد بود، چون شیر دادنى كه موجب محرمیّت مى شود در باره طفل شیر خواره است كه لاأقل باید پنج نوبت و بدون فاصله از پستان زنى شیر بنوشد و افراد بزرگتر از این قاعده خارج هستند. (3)

بیست سال دوران باردارى

أبو حنیفه گفته است: اگر مردى بیست سال دور از همسرش زندگى كند و در این مدّت رابطه اى با وى نداشته باشد و افرادى هم شهادت دهند كه در مدّت بیست سال از جمع آنان جدا نشده، سپس  همسرش باردار شود فرزند در رحم متعلّق به همان مرد است. همچنین اگر پس از بازگشت از سفر بچّه اى یكساله یا بیشتر در آغوش همسرش دید، آن بچّه فرزند خود او خواهد بود. (4)

داشتن نُه همسر

فخر الدین زیلعى حنفى فتوایى را با استفاده و استناد به آیه اى از قرآن كریم از قاسم بن إبراهیم نقل مى كند كه بر اساس آن هر مردى مى تواند تعداد نهُ همسر در آن واحد داشته باشد.

وى مى گوید: خداوند ازدواج با دو زن را با این جمله ( مثنى ) جایز دانسته است، و درادامه این جمله را ( ثلاث ورباع ) با واو عطف كه به معناى جمع است ذكر فرموده است، پس در این صورت مجموع زنانى كه براى انسان جایز است نُه زن مى شود. (5)

سپس مى گوید: نخعى و ابن أبی لیلى نیز چنین فتوایى را صادر كرده اند. (6)

از این مهمتر سخن كسانى است كه حدّ و مرزى در تعداد همسران نمى شناسند، مانند شوكانى به نقل از ظاهریّة، وابن صباغ وعمرانى و قاسمیّه از فرق زیدیّه ونظام الدین أعرج، او در تفسیر آیه: (فانكحوا ما طاب لكم من النساء) مى گوید: گروهى از این آیه اینگونه استفاده كرده اند كه در تعداد همسر هیچ محدودیّتى وجود ندارد زیرا آیه اطلاق دارد و خداوند عدد خاصّى را بیان نفرموده است. (7)

چهار سال مدّت باردارى

أحمد حنبل معتقد است كه دوران بار دارى بیش از چهار سال نیست، پس اگر مردى همسرش را طلاق دهد یا به میرد و آن زن با شخص دیگرى ازدواج نكند وپس از گذشتن چهار سال از وفات شوهر و یا طلاق، فرزندى به دنیا آورد، آن بچّه متعلّق به همان پدر خواهد بود و عدّه طلاق هم تمام مى شود. (8)

یك بچّه و چند پدر!!!!!

أحمد حنبل در فتوایى عجیب و غریب در مورد بچّه اى كه دو نفر در باره وى ادّعاى پدرى داشته باشند مى گوید: اگر هیچ یك از آن دو نفر دلیل و مدرك قانع كننده اى نداشته باشند و یا دلیل و مدرك هر یك در تضادّ و مخالف دیگرى بود باید آن كودك را بر كسى كه قیافه شناس است عرضه كنند پس اگر او تشخیص داد كه یكى از آن دو پدر آن كودك است به آن یك نفر ملحق مى شود واگر تشخیص داد كه هر دو نفر پدر كودك هستند به هر دو ملحق مى شود و از هر دو ارث مى برد و آن دو نفر هم از او ارث مى برند.

همچنین اگر بیش از یك نفر ادّعا داشته باشند، با تشخیص قیافه شناس به همه آنان تعلّق خواهد داشت. (9)

عجیب ترین فتوا

اگر شخصی دخترش را که در مشرق زمین است برای مردی که در مغرب زمین است عقد کند و پس از گذشت شش ماه این دختر صاحب فرزند شود. این فرزند از آن پدری است که در مغرب زمین زندگی می کرد. حتی اگر چند سال گذشته باشد و این مرد و زن هرگز به هم نرسیده و نزدیکی نکرده باشند.

و همچنین اگر كسى را از لحظه عقد ازدواج به مدّت پنج سال زیر نظر نگهبانان زندانى كنند، سپس آزاد شود و به منزلش برود و تعدادى فرزند در كنار همسرش ببیند همه آنان فرزندان وى خواهند بود اگر چه فرصت یك لحظه دیدار و ملاقات با همسرش را پس از عقد نداشته است.  (10)

فتوا به حلال بودن زنا !

اگر مردى آلتش را در پارچه اى به پیچد سپس با زنى نزدیكى كند ومنى اش را داخل رحم نریزد، نه غسل بر او واجب مى شود و نه حدّ زنا، و ضررى به عباداتش هم نمى زند.

این سخن از شخصى است بنام عبد القاهر تمیمى كه سُبكى نویسنده كتاب طبقات الشافعیّة او را پیشوایى بزرگ وجلیل القدر و دانشمندى كه آوازه علمى اش گیتى را فرا گرفته و علوم ودانشش به خراسان حمل مى شد معرّفى كرده است.(11)

ابن نُجیم حنفى با یك درجه تخفیف همین فتوا را بگونه اى دیگر صادر كرده ومى گوید:

اگر مردى آلتش را در پارچه اى بپیچد و با زنى نزدیكى كند پس اگر احساس لذّت كند و حرارت و گرماى درون را لمس كرد حجّ او باطل مى شود، وگر نه ضررى نخواهد داشت. (12)

أبو حنیفه نیز گفته است: اگر مردى در برابر قرار داد ده درهم با مادرش ازدواج و نزدیكى نماید زناكار نخواهد بود و حدّ زناكار هم بر وى جارى نمى شود، و اگر مردى آلتش را در پارچه اى به پیچد و با زنى همبستر شود زناكار نیست و حدّ بر او جارى نمى شود. (13)

ازدواج پدر با دختر

فتواى امام مالك و به تبع او شافعى در حلال بودن ازدواج پدر با دخترش كه از طریق غیر مشروع یعنى زنا به دنیا آمده باشد و همچنین با خواهر و دختر پسر و دختر دخترش كه به همین روش به دنیا آمده باشند از فتواهاى نادر روزگار است و دلیلى كه بر جواز آن نیز آورده است نادر تر از خود حكم و شنیدنى است.

وى مى گوید: به این دلیل نكاح جایز است كه این پدر و دختر شرعاً با یكدیگر نسبتى ندارند و بیگانه هستند و چون از راه غیر مشروع متولّد شده است ارث نمى برد و نفقه او هم واجب نیست. (14)

ازدواج با محارم

از جمله فتواهاى نادر روزگار كه مخالف قوانین ودستورات شرع مقدّس است فتاواى ذیل است كه ابن قدامه نویسنده صاحب نام آن را نقل كرده و مى نویسد:

ازدواج با محارم مانند مادر و خواهر و خاله و عمّه وغیر آنان به اجماع علماى اسلام باطل است.

ولى دو تن از دانشمندان و فقیهان اهل سنّت یعنى أبو حنیفه وثورى گفته اند كه اگر چنین ازدواجى همراه با عمل زناشویى صورت گرفت موجب حد نمى شود، چون ممكن است نزدیكى بجهت شبهه باشد یعنى خیال مى كرده است همسر خودش است ولى اشتباه كرده است.

همچنین ازدواجى كه حرمتش اجماعى است مانند: انتخاب همسر پنجم با وجود داشتن چهار همسر یا ازدواج با زنى كه شوهر دارد یا زنى كه در عدّه طلاق یا وفات بسر مى برد یا زنى كه سه دفعه طلاق داده شده است (بر مبناى فقه اهل سنّت) اگر هر یك از این موارد اتفاق افتاد ابوحنیفه مى گوید حدّ جارى نمى شود. (15)

مالك و شافعی فتوا داده اند: نکاح و ازدواج با دختر و خواهر و دختر فرزند و دختر برادر و دختر دختر جایز می باشد. (المغنی ابن قدامة 7/485)

بازهم مجوّزى براى زنا

اگر كسى زنى را به خدمت (اجاره) گرفت تا با وى زنا كند یا از زنان محرم خودش كام بگیرد و بداند این عمل حرام است حدّ زنا بر وى واجب مى شود.

ولى اگر از زنان محرم خودش یكى را به كنیزى بگیرد و با وى نزدیكى نماید فتواى درست آن است كه حدّ بر وى واجب نمى شود.  (16)

همچنین در فتوای یک از فقهای بزرگ اهل سنت و مفتی وقت مدینه منوره متوفای 212 ق, دوست و همنشین مالک رئیس فرقه مالکیه آمده است: اگر کسی پولی به زنی بدهد و با او زنا کند دیگر حدی بر او نیست ! (المحلی ابن حزم 11/251)

همین فتوا را ابوحنیفه داده است که: اگر زنی برای کاری اجیر شود و با او عمل زنا صورت گیرد و یا از اول برای زنا اجیر شود حدی بر هیچکدام از زن و مرد نیست ! (المحلی ابن حزم 12/196)

اقامه دو شاهد دروغ !

در کتاب الحیل از بخاری نوشته شده است که: بعضی گفته اذن ندهد دختر باکره خود را تا با او ازدواج نماید پس می تواند حیله (نقشه) بزند و دو شاهد دروغ اقامه کند بر اینکه آن دختر را با رضایت خود او عقد کرده است و به این جهت قاضی حکم کند به صحت نکاح او و حال آنکه شوهر می داند که شاهدان دروغ گفته اند. پس باکی برای او نیست که با آن دختر جماع کند و همین ازدواج صحیحی است. (صحیح بخاری8/62)

جواز زنا با زن خدمتكار

ابن ماجشون از فقیهان مالكى مى گوید: اگر كسى با زنى كه خدمتكار اوست زنا كند حدّ شرعى بر او جارى نمى شود. (17)

ملحق شدن بچّه به پدر اگر چه با همسرش نزدیكى نكرده باشد

اگر مردى بازنى ازدواج كند و در همان مجلس عقد و در حضور شهود او را طلاق دهد سپس آن زن بعد  از گذشتن شش ماه فرزندى به دنیا آورد أبو حنیفه گفته است آن بچّه متعلّق به همان مرد خواهد بود. (18)

تعصّب بى رحمانه

مشاهده برخى از فتواها اعتقاد ما را به عدم صداقت مدّعیان پیروى از سنّت رسول (صلى الله علیه وآله وسلم) بیشتر مى كند، از جمله فتواى بعضى از فقیهان پیرو مكتب فقهى أبو حنیفه است كه در آن ازدواج مرد حنفى را با زن پیرو شافعى جایز نمى دانند و دلیل آن را این سخن امام شافعى دانسته اند كه گفته است: إن شاء اللّه من مؤمن هستم.

از این سخن بوى شكّ و تردید به مشام مى رسد و معلوم مى شود كه در عقیده اش محكم نبوده است. (19)

شیر گاو و گوسفند و فتواى خواهر و برادرى

به یاد داشته باشید كه اگر چند نفر از شیر یك گوسفند استفاده كنند خواهر و برادر رضاعى مى شوند و داستان محرمیّت و حرمت ازدواج دامنگیرشان خواهد شد !

شاید در آغاز از شنیدن و خواندن این مطلب تعجّب كنید و به دنبال گوینده و صاحب این فتوا باشید، و او را شخصى مجهول و بى اطلاع از احكام و دستورات شرع به نامید.

ولى وقتى كه گوینده این سخن شخصى مانند محمّد بن إسماعیل بخارى صاحب و نویسنده معتبرترین كتاب صحیح اهل سنت باشد تعجّب شما بیشتر و بیشتر خواهد شد.

این فتوا را سرخسى در كتاب مبسوط از قول بخارى نقل كرده و خودش به جنگ وى رفته و مى گوید: اگر دو پسر بچّه ازگوسفند و یا گاوى همزمان شیر به خورند حرمت رضاع و شیر خوارگى محقّق نخواهد شد، زیرا در رضاع و شیرخوارگى نسب شرط است و بین انسان و حیوان نسبتى وجود ندارد. بنا بر این خوردن شیر حیوان موجب تحقّق رضاع و حرمت چیزى نخواهد شد.

سپس مى گوید: همین فتوا سبب اخراج و تبعید بخارى از بخا را شد. (20)

جواز استمناء (خود ارضایی)

از مجاهد نقل شده كه گفته است: آنانكه پیش از ما مى زیسته اند پسران جوانشان را به استمناء و همچنین دختران و زنان را به استفاده از وسیله اى براى خود ارضایى وادار مى كرده اند تا از زنا دورى كنند. (21)

ابن جریح از عمرو بن دینار نقل مى كند كه گفته است: مانعى در جایز نبودن استمناء نمى بینم. (22)

ثورى از عبّاد از منصور از جابر بن زید أبی الشعثاء نقل كرده است كه گفت: تو صاحب منى هستى هر كجا خواستى آن را بریز. (23)

ابن حزم گفته است: استمناء مرد همانند بازى كردن زن با فرجش مباح است وحرام نیست، سپس به دو آیه از قرآن استدلال مى كند ومى گوید: خداوند در این آیه فرموده است: (وقد فصّل لكم ما حرّم علیكم) و چون تفصیلى در باره استمناء نیامده است پس جایز است. و نیز در این آیه كه فرموده است: (خلق لكم ما فی الأرض جمیعا). و در ادامه مى گوید: چون از مكارم اخلاق و فضایل نیست گروهى از آن اكراه داشته و گروهى آن را جایز دانسته اند. (24)

ابن مفلح (از علمای اهل سنت) می گوید: زن نیز مانند مرد می تواند چیزی شبیه آلت را برای خود استعمال کند. سپس ادامه می دهد: استمناء عبارت است از کاری که به واسطه آن منی از انسان خارج شود و امام احمد بن حنبل با وجود ورع و تقوایی که داشت این کار را جایز می دانست. چرا که اینکار خارج کردن مواد زائد از بدن است. لذا انسان می تواند هر وقت لازم بود اینکار را انجام دهد و اصل وریشه آن به حجامت و رگ زنی برمی گردد !!! (مغنی ابن قدامة 3/87)

پاک بودن منی !

شافعی (رئیس شافعیه) منی را پاک می داند. به سبب آنکه خداوند در قران می فرماید: "ما بنی آدم را گرامی داشتیم."  پس چگونه او را گرامی دارد در حالی که منی که اصل اوست نجس باشد. (سراج الوهاج ص603)

جواز نگاه كردن به عورت زن

نگاه كردن به عورت زن كه در آیینه و یا آب منعكس شده باشد با انگیزه شهوت و لذّت بردن مانعى ندارد. (25)

زناشویى با همسر در برابر نگاه دیگران

ابن حزم مى گوید: اگر در سفر مردى با همسرانش در یك خیمه باشند و او با یكى از آنان نزدیكى كند در صورتى كه عورتش پوشیده باشد این عمل مكروه است. ولى اگر عورتش مكشوف و در معرض دید باشد حرام. (26)

جواز استفاده زن از آلت مصنوعى

ابن قیّم جوزى مى گوید: اگر زنى شوهر نداشت و شهوت بر وى غلبه كرد بعضى از فقیهان ما گفته اند مى تواند از آلت مصنوعى استفاده نماید. (27)

حكم كسى كه با تمام بدنش داخل فرج و عورت زن شود

أحمد بن محمّد صاوى از فقیهان گروه و فرقه مالكى فتوا مى دهد: اگر شخصى با تمام بدنش داخل عورت زنى بشود نزد ما نصى بر حكم ووظیفه او نیست، ولى جناب شافعى گفته است: اگر اوّل با آلتش داخل شود بر هر دو غسل واجب است و گر نه واجب نیست. (28)

و از آن بدتر تراوشات فكرى اسلام شناس سنّت پیشه دیگر است كه گفته است: اگر مردى آلتش را در آلت مرد دیگرى داخل نماید بر هر دو نفر غسل واجب مى شود. (29)

حكم كسى كه داخل شكم همسرش شده باشد

اگر مردى از قسمت پایین بدن همسرش داخل شكمش شود آیا غسل بر وى واجب است، یا نه؟

جواب داده اند: اگر از پاهایش داخل شده باشد غسل واجب است و اگر با سرش داخل شده باشد واجب نیست. (30)

مردی که آلتش را نصف کرده و هر کدام را داخل فرج زنی نماید !

اگر مردى آلتش را دو نیم نماید یعنى از وسط آن را با وسیله برّنده اى نصف كند سپس هر كدام را داخل فرج زنى نماید بر آن مرد غسل واجب مى شود ولى بر زنها واجب نیست.  (31) همچنین در همین مصدر آمده است که اگر یکی را در قبل و دیگری را در دبر داخل کند نیز غسل بر او واجب می شود.

همجنس بازى با مملوك

ابن سهل أبیوردى شافعی كه او را یكی از امامان دنیای خود از حیث علم و عمل و از بزرگان فقهاء خود می دانند, در فتوایش گفته است: اگر كسى با مملوك خودش یعنى جوان و مردى كه خریده است لواط كند حدّ شرعى بر وى جارى نمى شود ولى اگر با مملوك دیگرى باشد حدّ جارى مى شود. (32)

جواز لواط !

ابن قیم جوزیه در کتاب اغاثة اللهفان 2/515 نوشته است که: یکی از علمای اهل تسنن کتابی در حلال بودن لواط به فتوای مالک نوشته است! و نیز ابن شهر آشوب نقل کرده است که جاحظ نیز کتابی دارد به نام "دارئة الحد عمن یتعاطی الغلمان" یعنی برداشته شدن حد از کسانی که با نوجوانان لواط می کنند. (مثالب النواصب ص50)

غاصب، مالك مى شود

أبو حنیفه ودیگران گفته اند: اگر كسى انگور را غصب كرد سپس آن را به كشمش تبدیل نمود شخصى كه انگورش غصب شده هیچ حقّى نسبت به كشمش ندارد و غاصب مالك آن است. (33)

همچنین اگر گندم غصبى به آرد مبدّل شود و یا آهن تبدیل به شیء دیگرى شود و یا چوب غصبى تبدیل به درب براى خانه شود شخص غاصب مالك آن خواهد بود و كسى كه از او غصب شده است هیچ حقّى نخواهد داشت. (34)

نبیذ پاك و خوردنش حلال !!

نویسنده و مؤلّف فتح القدیر مى گوید: با اینكه نبیذ همانند خمر سكر آور است ولى نوشیدن آن مباح است. (35)

زیرا آنچه كه از خرما گرفته مى شود نامش عصاره و جوشانده خرما است نه شراب كه بنا بر نظر أبو حنیفه و أبو یوسف حلال است.

ابو حنیفه و ابو یوسف نیز فتوا بر حلیت نبیذ داده اند. (36)

شریک بن عبدالله نیز گفته است که نبیذه مباح است. (37)

همچنین روایت کرده اند از علقمه که عبدالله بن مسعود نیز نبیذ می نوشید. (38)

نیم خورده سگ وخوك پاك و حلال است

اگر تا كنون شنیده بودید كه این دو حیوان نجس و حرام گوشت هستند ولى بشنوید كه رئیس فرقه مالكیها فتوا به پاكى و حلیّت داده است، و مى گوید: سگها و خوكها طاهر وپاك هستند و نیم خورده آنان نیز پاك و مى شود با آن وضو گرفت و آن را نوشید واگر پوزه آنان با غذا تماسّ پیدا كرد آن غذا حرام نیست و دستور به شستن ظرف غذا صرفاً از روى تعبّد است نه دلیل شرعى. (39)

خوردن كرم و حشرات

إمام مالك رهبر و پیشواى مالكیها خوردن حشرات و حیواناتى مانند كرم و سوسك و موش و سوسمار ومار و غیر آن را جایز دانسته و بر اساس آن فتوا داده است. (40)

گوشت حیواناتى كه به روش غیر شرعى ذبح شده باشند حلال است

فقیه و پیشواى شافعیان فتوا به حلّیّت گوشت حیوانی می دهد که به روش غیر شرعی ذبح شده باشد و می گوید: ذكر نام خدا مستحبّ است نه واجب. و دیگران مانند: فخر رازى و پیشواى حنبلیان نیز وى را تأیید وهمراهى كرده اند. (41)

و همچنین عطاء و مجاهد و مکحول و اوزاعی و لیث فتوا داده اند که اگر حیوانی را مسیحیان برای کلیساهای خود ذبح کنند و یا با ذکر نام مسیح یا صلیب و یا با اسماء روحانیون و رهبانیون شان ذبح کنند حرام نمی باشد ! (42)

جواز رقص و آواز

با كمال تأسّف كتابهاى فقهى و روایى مدّعیان پیروى از سنّت و سیره اسلاف مطالبى را به دین و شرع در ارتباط با رقص و غنا و موسیقى نسبت داده اند كه هر مسلمان با غیرت و متشرّع را شرمنده مى كند.

ماوردی از علمای بزرگ اهل سنت ابتدا حلّیّت غنا و رقص را به مردم حجاز نسبت داده سپس براى تأیید به سخن یا سخنانى از رسول اعظم صلی الله علیه و اله استناد جسته اند.

در یک حدیث جعلی می گوید: رسول خدا صلی الله علیه و اله كنیزى از كنیزان حسّان ثابت را دید كه آواز مى خواند فرمود: إن شاء اللّه گناه ندارد !

در روایت ساختگی دیگری از عائشه نقل می كنند که می گفت: دو كنیز از كنیزان من مشغول آواز خوانى بودند، ابوبكر وارد شد، گفت: از خانه رسول خدا صلی الله علیه و اله صداى آواز شیطان شنیده مى شود، پیامبر فرمود: ایّام عید و شادى است رهایشان كن !

و از عمر نقل شده است كه گفت: آوازخوانى توشه مسافر است.

عثمان نیز دو كنیز داشت كه شبها براى وى آواز مى خواندند.

مردم حجاز كه معاصر با صحابه پیامبر و فقیهان بزرگ بودند فراوان از رقص زنان و آوازخوانى آنان بهره مى بردند و اگر منع شرعى داشت باید آنان را نهى مى كردند كه چنین نكرده اند.

نقل شده است كه عبد اللّه بن جعفر زنان آوازخوان و رقّاصه زیادى داشت، معاویه از این خبر آگاه شد، به عمرو عاص گفت: مرا نزد عبد اللّه ببر، وقتى كه بر وى وارد شدند، كنیزان مشغول رقص و آوازخوانى بودند، به آنان دستور داد تا ساكت شوند. معاویه گفت: آنان را باز گردان تا آواز به خوانند، كنیزان باز گشتند و به كارشان ادامه دادند، معاویه كه بر تخت نشسته بود به وجد آمده بود و پاهایش را حركت مى داد، عمرو عاص او را از این عمل نهى كرد، معاویه گفت: رهایم كن، خداوند نیز بسیار شاد است. (43)



اسناد:

(1) صحیح مسلم 2 / 1076 الرضاع ، ب 7 ح 1453 ( ستة أحادیث)، سنن أبی داود 2 / 223 ح 2061، صححه الألبانی فی صحیح سنن أبی داود 2 / 388 ح 1815، سنن النسائی 6 / 413 - 415 ح 3319 - 3325، صححه الألبانی فی صحیح سنن النسائی 2 / 698 ح 3112 - 3118، سنن ابن ماجة 1 / 625 ح 1943، صححه الألبانی فی صحیح سنن ابن ماجة 1 / 328 ح 1579، سنن الدارمی 2 / 158، الموطأ ، ص 323 ح 1284، مسند أحمد بن حنبل 6 / 201 ، 255 ، 271، السنن الكبرى 7 / 459 ، 460، المعجم الكبیر للطبرانی 24 / 289 - 292 ح 737 - 742 .

(2) المحلى 10 / 202، وراجع بدایة المجتهد 2 / 36.

(3) كتاب الأمّ: 5/30.

(4) الایضاح  - الفضل بن شاذان الأزدی ص 92.

(5) تبیین الحقائق: 2/112.

(6) رمز الحقائق: 1/143، نفحات الأزهار: 4/248.

(7) غرائب القرآن: 4/172

(8) المغنی لابن قدامة 9 / 117

(9) المغنی لابن قدامة: 6/430-432

(10) الفقه الإسلامی للزحیلی 7 / 683

(11) طبقات الشافعیة الكبری لتاج الدین علی بن عبد الكافی: 5/136-145

(12) البحر الرائق: 3/16

(13) الایضاح  - الفضل بن شاذان الأزدی ص 92.

(14) المغنی لابن قدامة 7 / 485 , المغنی لابن قدامة 7 / 485, مناقب الإمام الشافعی ، ص 532

(15) المغنی:10/155-152. المبسوط: 9/85.

(16) المجموع - محیى الدین النووی / ج 20 / ص 20 / ط دار الفكر

(17) المحلى لابن حزم / ج11 / ص251/ ط دار الفكر بتحقیق أحمد شاكر

(18) المغنی لابن قدامة / ج8 / ص64 / ط دار الفكر الأولى 1405 هـ

(19) الكامل فی التاریخ: 8/307ـ308.

(20) المبسوط 30 / 297 ، 1 / 139 .

(21) المصنف لعبد الرزاق / ج7 / ص 391 / ط المجلس العلمی بتحقیق الأعظمی

(22) المصنف لعبد الرزاق / ج7 / ص 392 / ط المجلس العلمی بتحقیق الأعظمی

(23) المصنف لعبد الرزاق / ج7 / ص 391 / ط المجلس العلمی بتحقیق الأعظمی

(24) المحلى لابن حزم / ج11/ ص392 / ط دار الفكر بتحقیق أحمد شاكر

(25)  الفقه على المذاهب الأربعة للجزیری / كتاب النكاح / مبحث فیما تثبت فیه حرمة المصاهرة / ص848 / الطبعة الأولى لدار ابن حزم / بیروت

(26) الفقه على المذاهب الأربعة للجزیری / كتاب النكاح ج هل للزوج أن یجمع بین زوجاته فی بیت واحد وفی فراش واحد؟ / ص947 / الطبعة الأولى لدار ابن حزم ج بیروت.

(27) بدائع الفوائد لابن قیم الجوزیة / ج 4 / ص 905.

(28) حاشیة الشرح الصغیر على أقرب المسالك للصاوی / ج2 / ص 164 / ط مصر1392 ه / كذلك فی حاشیة الدسوقی على الشرح الكبیر / ج1 / ص5

(29) حواشی الشروانی - دار الكتب العلمیة / ج1 / ص 259 / كذلك فی حاشیة السجا - دار الفكر / فصل فی موجبات الغسل .

(30) الخلاف لعبد الجلیل عیسى / صفحة 90.

(31) حواشی الشروانی على تحفة المحتاج لعبدالحمید الشروانی / ج 1 / ص 260 / كتاب الطهارة / ط دار إحیاء التراث.

(32) طبقات الشافعیة الكبرى/ ج4 / ص43 الى ص45 ت263 / ط دار هجرالثانیة 1992

(33) الفقه الإسلامی للزحیلی 5/726 و 727

(34) المجموع 14/272

(35) فتح القدیر 9 / 30

(36) الهدایة 8 / 31, الإستذكار 24 / 304، المبسوط 24 / 12

(37) فتح القدیر 8 / 31

(38) حدثنا الأعمش عن إبراهیم عن علقمة أنه شرب عبد الله بن مسعود.شرح منهاج الكرامة  - العلامة الحلی  ص صفحة 111.

(39) المغنی لابن قدامة: 1 / 70.

(40) المغنی لابن قدامة 11 / 65، رحمة الأمة فی اختلاف الأئمة ، ص 251

(41) المغنی لابن قدامة 11 / 34، المحلى 6 / 87،  وذكر الفخر الرازی هذا المسألة فی مناقب الإمام الشافعی ، ص 535 وانتصر للشافعی فیها .

(42) اقتضاء الصراط المستقیم ، ص 254 .

(43) الحاوی الكبیر للماوردی 21 / 22 - 204 .


با تشکر از shiatube





نوع مطلب :
برچسب ها : سنی، بدعت، بدعتی، فتوا، مخالفین،
لینک های مرتبط :
دارالمجانین بروزترین پایگاه دانلود مداحی


درباره وبلاگ

عبادت بی ولایت حقه بازیست
اساس مسجدش بتخانه سازیست
چرا سنی نمیخواهد بداند
وضوی بی ولایت آب بازیست
یا علی
مدیر وبلاگ : مجنون علی
نویسندگان
صفحات جانبی
نظرسنجی
کدام مذهب ؟








جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

Google PageRank Checker
فال حافظ
یا حیدر


http://zibasazweb.persiangig.com/9.9.JPG
ابزاروبلاگ

                    
 
 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو